طراحی اسلاید آموزشی برای موبایل؛ از شلوغی تا پیام روشن

برای طراحی اسلاید در تدریس آنلاین، فقط به نمای بزرگ روی مانیتور خودتان نگاه نکنید. ممکن است دانشجو همان ارائه را داخل یک پنجره کوچک روی گوشی ببیند.

اسلاید مناسب باید در آن قاب هم پیام اصلی را منتقل کند: یک عنوان روشن، اطلاعات ضروری و چیدمانی که ارتباط بین آن‌ها را سریع نشان دهد.

اگر مخاطب برای فهمیدن جملهٔ شما مجبور است نوشته‌های ریز را حدس بزند، مشکل را با اضافه کردن رنگ و انیمیشن حل نخواهید کرد. ابتدا تعداد مطالبی را که یک‌باره روی صفحه نشان می‌دهید کم و ترتیب نمایش را روشن کنید.

در این مقاله چه می‌خوانید؟

• از یک تصمیم آموزشی برای هر اسلاید شروع کنید

• فضا برای زیرنویس و ابزار کلاس نگه دارید

• قالب تأییدشده را با محدودیت‌هایش تحویل دهید

از یک تصمیم آموزشی برای هر اسلاید شروع کنید

قبل از طراحی بپرسید: دانشجو بعد از دیدن این صفحه چه چیزی را باید تشخیص دهد؟ پاسخ «با موضوع آشنا شود» بیش از حد کلی است. در مثال فرضی آموزش نمودار، هدف یک اسلاید می‌تواند تشخیص تفاوت تعداد سفارش و مبلغ فروش باشد.

اگر همان صفحه علاوه بر نمودار، تعریف پنج اصطلاح، فهرست منابع و تصویر تزئینی هم داشته باشد، مخاطب نمی‌داند توجهش را کجا نگه دارد.

عنوان را به همان تصمیم وصل کنید. «گزارش ماهانه» زمینه می‌دهد، اما «تعداد سفارش با مبلغ فروش یکی نیست» موضوع مقایسه را روشن‌تر می‌کند. این به معنای تبدیل همهٔ عنوان‌ها به جملهٔ طولانی نیست؛ عنوان باید با آنچه واقعاً نشان می‌دهید سازگار باشد.

اگر نتیجه هنوز در داده‌ها معلوم نیست، عنوان را به شکل پرسش دقیق بنویسید، نه ادعایی که نمودار پشتیبانی نمی‌کند.

محتوا را تقسیم کنید، نه اینکه فقط کوچک‌تر بنویسید

راهنمای ارائه‌های قابل‌دسترسی W3C بر قابل استفاده بودن ارائه برای مخاطبان با نیازهای مختلف تأکید دارد. در این مقاله، تمرکز عملی ما بر خوانایی در قاب کوچک است؛ این کنترل به‌تنهایی تأیید کامل دسترس‌پذیری نیست. برای اطلاعات تکمیلی می‌توانید از جزوهٔ قابل‌دسترسی استفاده کنید تا اسلاید مجبور نباشد همهٔ جزئیات مرجع را هم‌زمان حمل کند.

در نمونهٔ فرضی، به‌جای یک اسلاید شش‌ستونه، ابتدا دو ستون لازم برای سؤال اول را نشان دهید. صفحه بعد تفاوت معیار دوم را توضیح دهد و صفحه سوم مقایسه را جمع کند.

با این کار «فقط تعداد اسلایدها» زیاد نمی‌شود؛ در هر صفحه فقط اطلاعاتی دیده می‌شود که همان لحظه دربارهٔ آن توضیح می‌دهید.

اگر دانشجو ارتباط صفحه‌ها را گم می‌کند، عنوان موضوع و نشانهٔ مربوط به آن را در صفحه‌ها نگه دارید تا بداند هنوز دربارهٔ همان مسئله صحبت می‌کنید.

نمودار و جدول را برای خواندن واقعی بسازید

نمودار باید واحد، برچسب و معنای رنگ‌ها را مشخص کند. تنها تفاوت قرمز و سبز برای انتقال نتیجه کافی نیست؛ نام هر گروه از داده‌ها، شکل یا برچسب مستقیم هم کمک می‌کند.

در گوشی، اگر توضیح رنگ‌ها از نمودار دور باشد، دانشجو باید مرتب بین نمودار و راهنما نگاهش را جابه‌جا کند. در صورت امکان، توضیح کوتاه را نزدیک همان بخش قرار دهید.

برای نشان دادن یک عدد مهم، لازم نیست کل جدول کاری سازمان را روی اسلاید وارد کنید.

از برش گمراه‌کنندهٔ نمودار هم پرهیز کنید. کوچک‌کردن قاب نباید واحد یا بخشی از محور را حذف کند. اگر برای تمرکز، بخشی از داده را نشان می‌دهید، روشن بگویید که این یک بخش از مجموعه است. اعداد فرضی را در کنار نمونه مشخص کنید. خوانایی بصری و صداقت در نمایش داده دو کنترل جدا هستند؛ هر دو باید پیش از ضبط انجام شوند.

فضا برای زیرنویس و ابزار کلاس نگه دارید

قاب قابل مشاهده ممکن است با زیرنویس، تصویر مدرس یا کنترل‌های پخش کوچک‌تر شود. اطلاعات مهم را دقیقاً به لبهٔ پایین یا گوشه‌ای که قرار است چهرهٔ مدرس بیاید نچسبانید.

یک نسخه از اسلاید را در همان برنامه و دستگاهی که دانشجو استفاده می‌کند امتحان کنید. خالی‌گذاشتن بخشی از اسلاید کمک می‌کند محتوا در حضور ابزارهای دیگر هم قابل خواندن بماند؛ لازم نیست هر بخش خالی را با شکل تزئینی پر کنید.

در ضبط، توضیح صوتی نباید فقط «این یکی را ببینید» باشد. نام بخش یا رابطه را هم بگویید تا دانشجو با نگاه کوتاه یا هنگام یادداشت‌برداری زمینه را از دست ندهد. اگر حرکت نشانگر مهم است، آن را آرام و متناسب با توضیح انجام دهید. استفاده از نشانگر، جای متن روشن یا برچسب صحیح را نمی‌گیرد.

آزمون گوشی را با انجام کار بسنجید

یک نفر که به موضوع مسلط نیست، اسلاید را در اندازهٔ معمول گوشی ببیند. از او نپرسید «قشنگ است؟»؛ بخواهید واحد نمودار را پیدا کند، تفاوت دو ستون را بگوید یا مرحلهٔ بعد را انتخاب کند.

اگر مجبور است تصویر را بارها بزرگ و کوچک کند، علت را ثبت کنید. شاید مشکل اندازهٔ متن باشد؛ شاید هم ترتیب اطلاعات یا اصطلاحی باشد که هنوز توضیح نداده‌اید.

بعد همان اسلاید را در ویدئوی خروجی کنترل کنید. ممکن است فایل ارائه واضح باشد ولی پس از ضبط یا تبدیل، خطوط کم‌رنگ محو شوند. در این حالت، کنترل خوانایی پس از کاهش حجم فیلم را انجام دهید. فقط بالا بردن کیفیت خروجی بدون فهمیدن منشأ مشکل می‌تواند فایل را بزرگ کند، بدون اینکه تجربهٔ دانشجو بهتر شود.

قالب تأییدشده را با محدودیت‌هایش تحویل دهید

• نمونهٔ عنوان کوتاه، متن توضیح و نمودار در قالب وجود داشته باشد.

• ناحیهٔ لازم برای زیرنویس یا تصویر مدرس مشخص شده باشد.

• واحد و منبع داده در نمونه‌ها فراموش نشده باشد.

• یک نمونهٔ دارای جدول و یک نمونهٔ دارای تصویر روی گوشی آزموده شده باشد.

• نسخهٔ فایل و فونت‌های لازم برای تیم تولید روشن باشد.

قالب خوب قانون خشک برای همهٔ درس‌ها نیست. آموزش نرم‌افزار، زبان و طراحی ممکن است چیدمان‌های متفاوتی بخواهند. برای ویدئوهای طولانی‌تر، ارتباط بخش‌ها را با فصل‌بندی دقیق درس حفظ کنید و شیوهٔ تحویل محتوا را در امکانات فاکسیمون بسنجید. پایان کار زمانی است که مخاطب بتواند پیام را بخواند و با آن کاری انجام دهد، نه صرفاً وقتی ارائه از نظر ظاهری هماهنگ شده است.

قاب واقعی دانشجو را پیش از طراحی بازسازی کنید

اسلایدی که روی مانیتور مدرس تمام صفحه دیده می‌شود، برای دانشجوی گوشی‌به‌دست ممکن است فقط بخشی از یک پنجرهٔ کلاس آنلاین باشد. تصویر مدرس، فهرست شرکت‌کنندگان، نوار ابزار و زیرنویس می‌توانند بخشی از فضا را بگیرند. برای طراحی، همان برنامهٔ پخش یا کلاس را روی گوشی باز کنید و یک اسلاید نمونه را با اندازهٔ معمول تماشا ببینید. صفحه را با انگشت بزرگ نکنید؛ هدف این است که دانشجو در جریان طبیعی درس بتواند پیام اصلی را بگیرد. اگر بدون بزرگ‌نمایی فقط عنوان خوانده می‌شود، مشکل را پیش از تولید کل مجموعه حل کنید.

برای ویدئوی ضبط‌شده هم خروجی نهایی را امتحان کنید، نه فقط فایل پاورپوینت را. ممکن است متن در فایل اصلی واضح باشد اما پس از ضبط صفحه، فشرده‌سازی یا نمایش در پخش‌کننده ریز شود. یک نمونهٔ کوتاه از همان مسیر واقعی منتشر کنید و از شخصی خارج از تیم بخواهید با گوشی معمولی آن را ببیند. از او بخواهید عددی را که برای حل تمرین لازم است پیدا کند. پاسخ «می‌شود با زوم خواند» کافی نیست اگر هر چند ثانیه مجبور باشد تصویر را جابه‌جا کند. کنترل خوانایی باید روی تجربهٔ واقعی یادگیری انجام شود.

متن اسلاید را به وظیفهٔ دیداری تبدیل کنید

اسلاید جای رونویسی همهٔ حرف‌های مدرس نیست. اگر متن کاملِ توضیح روی صفحه باشد، دانشجو هم‌زمان باید بخواند و به گفتار گوش کند؛ در گوشی این فشار بیشتر است. برای هر صفحه بپرسید مخاطب باید چه چیزی را ببیند تا توضیح شما را بفهمد. شاید یک اصطلاح، یک شکل، یک مقایسه یا یک سؤال کافی باشد. جزئیات تعریف، منبع و مثال‌های فرعی را در متن همراه درس بگذارید. راهنمای W3C برای ارائه‌های قابل‌دسترسی نیز محدودکردن متن هر اسلاید، خوانایی و شرح اطلاعات دیداری مهم را توصیه می‌کند؛ این اصول برای قاب کوچک هم سودمندند.

برای مثال، در آموزش قرارداد، به‌جای نمایش یک بند طولانی با فونت ریز، یک عبارت کلیدی را جدا کنید و بپرسید «این عبارت چه تعهدی می‌سازد؟» سپس در صفحهٔ بعد متن کامل را در فایل قابل دسترسی برای مطالعهٔ دقیق ارائه دهید. در آموزش نرم‌افزار هم به جای عکس کامل از تمام پنجره‌ها، مرحلهٔ موردنظر را نزدیک نشان دهید و نام ابزار را واضح بنویسید. اگر بخشی از رابط برای جهت‌یابی لازم است، نمای کلی را در یک اسلاید جدا نگه دارید و سپس به جزئیات بروید. این تقسیم اطلاعات، حذف محتوا نیست؛ زمان و جای مناسب هر جزء را مشخص می‌کند.

برای عنوان، یک ادعای قابل دیدن بنویسید

عنوان «نتایج» یا «مثال دوم» دانشجو را برای دیدن صفحه آماده نمی‌کند. عنوانی مانند «فروش بیشتر، سود بیشتر را تضمین نمی‌کند» می‌تواند جهت مقایسه را روشن کند، به شرط آنکه نمودار واقعاً همین را نشان دهد. اگر داده‌ها چنین نتیجه‌ای نمی‌دهند، عنوان را به صورت سؤال بنویسید: «آیا رشد فروش با رشد سود همراه بوده است؟» این روش به مدرس هم کمک می‌کند مطالب بی‌ربط را حذف کند. هر چیزی که برای پاسخ به عنوان لازم نیست، نامزد انتقال به صفحهٔ بعد یا متن همراه است.

عنوان باید در یک نگاه خوانده شود. اگر برای دقیق‌شدن به چند خط طولانی نیاز دارد، شاید اسلاید چند تصمیم آموزشی را هم‌زمان حمل می‌کند. آن را به دو صفحه تبدیل کنید: یکی سؤال و دادهٔ اصلی، دیگری تفسیر و محدودیت. برای مجموعه‌ای از چند اسلاید، نشانگر ساده‌ای از مسیر نگه دارید؛ مثلاً «مسئله، مشاهده، نتیجه». این نشانگر نباید با انیمیشن یا شکل تزئینی چنان پررنگ شود که با محتوای اصلی رقابت کند. هدف این است که مخاطب گوشی‌به‌دست بداند اکنون در کدام گام است، حتی اگر برای لحظه‌ای حواسش از صفحه برداشته شده باشد.

فونت، فاصله و تضاد را با نمونه کنترل کنید

یک عدد ثابت برای اندازهٔ فونت همهٔ اسلایدها وجود ندارد؛ نوع قلم، فاصلهٔ دید، کیفیت ضبط و برنامهٔ پخش تفاوت ایجاد می‌کند. با این حال، اگر برای جا دادن متن مجبور به کوچک‌کردن پی‌درپی فونت هستید، مسئله معمولاً حجم محتواست. از قلم ساده با ضخامت یکنواخت استفاده کنید و فاصلهٔ خطوط را طوری بگذارید که حروف فارسی روی هم نیفتند. متن روشن روی زمینهٔ روشن یا متن کم‌رنگ روی تصویر شلوغ را فقط به خاطر هماهنگی ظاهری انتخاب نکنید. کنتراست را در خروجی نهایی و روی گوشی ببینید.

برای تأکید، فقط رنگ را تغییر ندهید. یک واژهٔ مهم را می‌توان با برچسب، کادر یا جایگاه متفاوت نیز مشخص کرد. اگر دو سری نمودار با رنگ سبز و قرمز متمایزند، نام هر سری را کنار داده بنویسید تا تفاوت بدون تشخیص رنگ هم معلوم باشد. در مثال‌های آموزشی، ترکیب رنگ برند می‌تواند حفظ شود، اما پیام آموزشی نباید قربانی آن شود. از قالب تأییدشده چند نمونهٔ سخت بسازید: متن فارسی و انگلیسی کنار هم، عددهای طولانی، نمودار و زیرنویس. اگر یکی از آنها روی گوشی می‌شکند، قالب هنوز برای همهٔ درس‌ها آماده نیست.

جدول پهن را به پرسش‌های کوچک بشکنید

جدول شش‌ستونه ممکن است برای تحلیلگر روی دسکتاپ خوب باشد، اما در اسلاید ویدئوییِ گوشی خوانده نمی‌شود. نخست بپرسید دانشجو از جدول چه چیزی باید استخراج کند. اگر باید تفاوت دو گروه را ببیند، فقط ستون‌های مرتبط را در اسلاید بیاورید و جدول کامل را در فایل همراه قرار دهید. اگر باید روند را دنبال کند، نموداری با برچسب مستقیم شاید بهتر باشد. اگر جزئیات همهٔ ردیف‌ها ضروری است، اسلاید را به چند نمای نزدیکِ مرتبط تقسیم کنید و در هر نما بگویید کدام بخش از جدول اصلی دیده می‌شود.

برش جدول نباید نتیجه را گمراه‌کننده کند. واحد، بازهٔ زمانی و منبع داده را حفظ کنید. اگر فقط دو ماه از سال را نشان می‌دهید، نگویید «روند سالانه» مگر اینکه دادهٔ کامل آن را پشتیبانی کند. در آموزش محاسبات، پیش از نمایش پاسخ، دادهٔ لازم را با خوانایی کافی بگذارید و به دانشجو فرصت بدهید خودش محاسبه کند. یک صفحهٔ شلوغ که فقط مدرس می‌تواند آن را بخواند، تمرین مستقل نمی‌سازد. فایل کامل و قابل بزرگ‌نمایی را برای مطالعهٔ بعدی بدهید؛ اسلایدِ حین تدریس می‌تواند مسیر توجه را هدایت کند.

تصویر نرم‌افزار را با هدف مرحله برش دهید

عکس تمام صفحهٔ نرم‌افزار روی گوشی معمولاً دکمه‌ها و متن‌های بسیار ریز دارد. اگر هدف یادگیری یک فرمان است، ابتدا نمای کلی کوتاهی برای موقعیت‌یابی نشان دهید؛ سپس همان ناحیه را نزدیک کنید و مسیر کلیک را با نام منو بگویید. پس از انجام فرمان، نتیجه را نشان دهید تا دانشجو بفهمد چه چیزی تغییر کرد. برش تصویر نباید نوار یا نشانه‌ای را حذف کند که برای یافتن همان فرمان لازم است. یک نشانهٔ ثابت مانند نام تب یا جای تقریبی پنل در نمای نزدیک نگه دارید.

اگر رابط نرم‌افزار میان نسخه‌ها فرق دارد، تاریخ یا نسخهٔ نمونه را در متن درس ذکر کنید و از ادعای «همیشه همین دکمه را بزنید» پرهیز کنید. اگر دانشجو از گوشی فقط ویدئو را می‌بیند ولی تمرین را روی لپ‌تاپ انجام می‌دهد، دو دستگاه را در دستور تمرین روشن کنید. اگر تمرین واقعاً روی گوشی هم ممکن است، آن را در همان دستگاه امتحان کنید. در ویدئوی ضبط صفحه، حرکت نشانگر را آرام و مرتبط با جملهٔ مدرس نگه دارید؛ اشارهٔ سریع به یک گوشهٔ کوچک، حتی با اسلاید خوانا، برای مخاطب موبایل قابل دنبال‌کردن نیست.

جای زیرنویس و چهرهٔ مدرس را از ابتدا تعیین کنید

زیرنویس ممکن است چند خط از پایین تصویر را بگیرد و تصویر مدرس ممکن است گوشه‌ای از اسلاید را بپوشاند. اگر اعداد مهم، نام محور یا دکمهٔ مرحلهٔ بعد را در همان ناحیه قرار دهید، دانشجو مجبور می‌شود میان شنیدن توضیح و حدس‌زدن تصویر انتخاب کند. پیش از ساخت قالب نهایی، یک اسلاید واقعی را همراه با زیرنویس، تصویر مدرس و کنترل‌های پخش آزمایش کنید. حاشیهٔ امن را از مشاهدهٔ همان خروجی تعیین کنید، نه از حدس دربارهٔ ابعاد فایل اصلی. اگر نوع پخش در دوره‌های مختلف فرق می‌کند، چند حالت رایج را تست کنید.

اگر صدای مدرس تنها می‌گوید «این خط را ببینید»، فردی که متن را نمی‌بیند یا در لحظه به صفحه نگاه نمی‌کند، اطلاعات را از دست می‌دهد. نام خط، مقدار و رابطه را با گفتار بیان کنید: «در نمودار سمت راست، تعداد سفارش‌ها بالا رفته اما مبلغ کل تقریباً ثابت مانده است.» لازم نیست کل اسلاید را کلمه‌به‌کلمه بخوانید؛ اطلاعات دیداریِ لازم برای فهم را توصیف کنید. W3C نیز بر بیان اطلاعات بصری مهم در ارائه تأکید می‌کند. این کار برای دانشجویی که در مسیر رفت‌وآمد با گوشی گوش می‌دهد نیز به فهم کمک می‌کند.

قالب مشترک بسازید، ولی استثناها را مستند کنید

قالب می‌تواند سرعت تولید دوره را بالا ببرد: جای عنوان، رنگ متن، ناحیهٔ زیرنویس، شیوهٔ نمایش نمودار و نمونهٔ اسلاید تمرین از پیش روشن است. اما قالبی که فقط برای متن کوتاه ساخته شده، ممکن است در درسِ دارای فرمول یا رابط نرم‌افزار شکست بخورد. چند نمونهٔ واقعی از سخت‌ترین محتواهای دوره را در قالب قرار دهید. اگر به‌جای حل مشکل، همهٔ فونت‌ها را کوچک می‌کنید، به قالب دوم برای آن نوع محتوا نیاز دارید. محدودیت هر قالب را برای همکاران بنویسید: کجا باید به فایل همراه رفت و کجا باید صفحه را تقسیم کرد.

اگر با ابزار هوشمند اسلاید می‌سازید، خروجی را از همین آزمون‌ها عبور دهید. ابزار ممکن است چیدمان خوش‌ظاهر بسازد اما واحد نمودار را جا بیندازد، متن فارسی و انگلیسی را نادرست کنار هم بگذارد یا عکس تزئینی نامرتبط اضافه کند. پیشنهاد اولیه را سریع‌تر می‌گیرید، اما مدرس باید درستی محتوا و خوانایی روی گوشی را تأیید کند. برای بازبینی اسلایدهای فارسی، راهنمای اصلاح فونت و جهت متن اسلایدهای هوش مصنوعی را ببینید. هدف، صرفه‌جویی در زمان بدون قربانی‌کردن دقت درس است.

آزمون پایانی را با انجام یک کار واقعی برگزار کنید

پس از آماده‌شدن چند اسلاید، از سه نفر با نقش‌های متفاوت کمک بگیرید: یک فرد تازه‌کار، یک نفر آشنا با موضوع و کسی که محتوا را روی گوشی می‌بیند. از آنها نخواهید فقط زیبایی را نمره بدهند. یک کار مشخص بدهید: مقدار یک محور را پیدا کنند، مرحلهٔ بعدی نرم‌افزار را انتخاب کنند یا تفاوت دو مثال را توضیح دهند. زمان توقف، بزرگ‌نمایی و پرسش‌هایشان را ثبت کنید. اگر تازه‌کار نمی‌فهمد مسئله چیست، شاید توضیح پیش‌نیاز کم است؛ اگر فرد آشنا هم عدد را نمی‌بیند، مشکل احتمالاً نمایش اسلاید است.

بعد از اصلاح، همان نمونه را در ویدئوی نهایی یا اتاق کلاس زنده دوباره ببینید. ممکن است فایل اصلی درست باشد ولی فشرده‌سازی ویدئو یا چینش پخش‌کننده نتیجه را تغییر دهد. برای خروجی ویدئو، راهنمای فشرده‌سازی فیلم آموزشی را در کنار آزمون خوانایی استفاده کنید. برای مدیریت مسیر درس و فایل همراه، امکانات مدیریت دورهٔ فاکسیمون را بررسی کنید و اگر می‌خواهید با یک درس آزمایشی آن را بسنجید، از ثبت‌نام شروع کنید. معیار نهایی این است که دانشجو بتواند پیام اسلاید را بخواند و با آن کاری انجام دهد.

اسلاید فارسی را با عدد و واژهٔ لاتین آزمایش کنید

در بسیاری از درس‌ها، متن فارسی کنار نام نرم‌افزار، فرمول یا عدد لاتین قرار می‌گیرد. اگر جهت نوشتار و فاصله‌ها کنترل نشوند، علامت درصد، پرانتز یا واحد ممکن است در جای نادرست دیده شود. یک نمونهٔ واقعی از درس را در قالب بگذارید: عنوان فارسی، یک عبارت انگلیسی، عدد اعشاری و توضیح کوتاه. آن را در فایل اصلی، خروجی تصویر و ویدئوی نهایی مقایسه کنید. فقط به پیش‌نمایش ابزار طراحی تکیه نکنید؛ تبدیل فرمت گاهی فونت جایگزین می‌گذارد و طول سطر یا جای نشانه‌ها را تغییر می‌دهد.

برای تیم تولید، نام فونت و نسخهٔ فایل را روشن بنویسید. اگر همکار شما همان فونت را ندارد، باید بداند جایگزین مجاز چیست و کدام صفحه‌ها پس از جایگزینی باید دوباره بررسی شوند. متن را به تصویرِ غیرقابل انتخاب تبدیل نکنید مگر اینکه دلیل روشنی داشته باشید؛ نسخهٔ قابل دسترسی از جزوه یا متن همراه، به مطالعه و تغییر اندازه کمک می‌کند. در نمودار، برچسب‌های فارسی را تا حد امکان نزدیک داده قرار دهید. اگر نیاز به یادداشت منبع دارید، آن را با خوانایی کافی در فایل همراه کامل کنید و روی اسلاید فقط اطلاعات ضروری برای همان پرسش آموزشی را نگه دارید.

در پایان، یک بار اسلاید را بدون صدای مدرس نشان دهید و از مخاطب بپرسید پیام اصلی چیست؛ سپس فقط صدای توضیح را پخش کنید و ببینید آیا دربارهٔ شکل و دادهٔ مهم چیزی کم مانده است. این دو آزمون جای هم را نمی‌گیرند. اسلاید باید مسیر دیداری روشنی بدهد و گفتار باید رابطهٔ لازم را توضیح دهد. وقتی هر دو منسجم باشند، دانشجو می‌تواند در اندازهٔ کوچک‌تر هم موضوع را دنبال کند، بدون اینکه مجبور باشد هر خط را چند بار بزرگ‌نمایی کند.

چک‌لیست کوتاه اجرا

1. از یک تصمیم آموزشی برای هر اسلاید شروع کنید

2. محتوا را تقسیم کنید، نه اینکه فقط کوچک‌تر بنویسید

3. نمودار و جدول را برای خواندن واقعی بسازید

4. فضا برای زیرنویس و ابزار کلاس نگه دارید